شب

همخواب رقیبانی و من تاب ندارم

بیتابم و از غصهٔ این خواب ندارم

زین در نتوان رفت و در آن کو نتوان بود

درماندهام و چارهٔ این باب ندارم

آزرده ز بخت بد خویشم نه ز احباب

دارم گله ازخویش و ز احباب ندارم

ساقی می صافی به حریفان دگر ده

من درد کشم ذوق می ناب ندارم

وحشی صفتم اینهمه اسباب الم هست

غیر از چه زند طعنه که اسباب ندارم